المودّة ثابتةً في القربى ومتمكّنة فيها ؛ « 1 » يعنى محبّت و مودّت شما بايد در اين اهل بيت و ذوىْ القرباى من مستقر باشد ، گويى اصل خود اهل بيت ظرفند براى مودّت ، اين ظرف بايد پر شود ؛ به گونه‌اى كه جدايى نپذيرد . اجر رسالت من آن است كه نسبت به قرباى من مودّتى باشد كه اين مودّت تمكّن و استقرار و ثبوت داشته باشد كه به هيچ وجه قابل تزلزل نباشد . آن گاه زمخشرى در ذيل اين آيه ، همين حديث را نقل مىكند و نزول آيه مباركه را در اهل بيت مىداند و مىنويسد : روي أَنّها لمّا نزلت قيل : يا رسول اللَّه ! من قرابتك هؤلاء الّذين وجبت علينا مودّتهم ؟ قال : علي وفاطمه وابناهما . « 2 » فخر رازى در اين زمينه به همين مطلب اشاره مىكند و چنين مىنگارد : أورد صاحب الكشاف على نفسه سؤالًا فقال : هلّا قيل : « إلّا مودّة القربى » أوْ « إلّا المودّة للقربى » و ما معنى قوله : « إلّا المودّة في القربى » ؟ وأجاب عنه بأن قال : جعلوا مكاناً للمودّة ومقرّاً لها ، كقولك : « لي في آل فلان مودّة » ، ولي فيهم هَوى وحبّ شديد . تريد أحبّهم وهم مكان حبّي ومحلّه . « 3 » گويى حبّ و دوست داشتن مظروفى است كه ظرف مىخواهد و اين ظرف بايد در مظروفش مستقر بشود . منظور از مظروف ، اهل بيت و ذوى القربى هستند . اين‌ها به حبّ من كه محبّ آن‌ها هستم اختصاص دارند و حبّ من در آن جا مستقر است و از

--> ( 1 ) . تفسير الكشاف : 3 / 467 ( 2 ) . همان ( 3 ) . تفسير رازى : 27 / 167